-Suyunuzdan içebilir miyim?
-Tabi ki kardeşim, elimdeki işi bitireyim oturun size çayda
ikram edeyim.
Boya yapıyordum,
acele bitirsem olmayacak, bıraktım boyamayı ellerimi sildim, oturmasını
istedim. Hemen iki çay koydum beraber içmeye başladık. Yüzüne baktığımda, bilge
bir adamın izleri vardı yüzünde. Gülümsemek istiyor ama gülemiyor gibi bir
ifade.
-Nasılsınız iyi misiniz?
- Teşekkür ederim siz nasılsınız? Sizi işinizden
alıkoymayayım.
- Hayır dinlenmem gerekiyordu zaten. Eskisi gibi, çok
çalışamıyorum artık. Bir sat çalışırsam bir saat dinlenmem gerekiyor. Nereden
böyle sırt çantasıyla?
-Sıcak bölgelere doğru. Antalya’ya gideceğim.
- Böyle yürüyerek mi?
-Evet. Merakım artmıştı. Bakışlarımdan anladı soracağımı.
Devam etti sözlerine. Ben hep böyle yürüyorum abi. Evim yok, işim yok. Hayata tutunamadım. Artık kışın sıcak
bölgelere, yazın yaylalara doğru yürüyorum.
-Nerelerde yatıp kalkıyorsun?
-Her yerde, kuytu köşelerde, parklarda, cami bahçelerinde,
nerede izin verirlerse oralarda yatıyorum abi.
-İzin verirlerse dedin?
-Evet abi Parklarda görüntü kirliliği yarattığım için
polisler bekçiler izin vermiyorlar. Camilerde Ya yaptıranlar yada imamlar izin
vermiyorlar yatamıyorum. Nasıl yani der gibi bakışlarımdan anlatmaya devam
etti. Bir gün el ayak çekildikten sonra bir parkın bankına uzandım. Bekçi geldi
burada yatamazsın dedi. Neden yatamayayım
diye sorunca, otele git dedi. Otel param yok gidemem dedim. Burada görüntü
kirliliği yaratıyorsun dedi. Şu ağacı kes o zaman dedim, bekçiye. Neden
kesecekmişim dedi. Diğer ağaçlara göre dalları düzgün çıkmamış da ondan, o da görüntü
kirliliği yaratıyor onu da kes o zaman dedim. Aptalca bana baktı. O zaman
kenardaki banklarda yat bari dedi. Olmaz dedim burada daha güvendeyim, burada
yatacağım dedim. Zorla kaldırdı beni.
-Cami içleri daha güvenli değil mi oralarda yatsan daha
sağlıklı olmaz mıydı?
-Olurdu abi de, bir gün bir köy camisinde namazımı kıldıktan
sonra oturmaya devam ettim. Neden oturuyorsun burada diye sordu imam. Yolcuyum
bu gece burada yatmak istiyorum dedim. Olmaz camide yatamazsın dedi. Neden
yatmayayım burasını Allah’ın evi demiyor musunuz, bende onun kulu olarak onun
evinde yatmak istiyorum. Köy odanız yok,
başka yerde yatamam bari bu soğukta burada yatayım, dedim. Olmaz dedi. Neden
kardeşim ya diye zorlayınca. Bak şu dışarıdaki hacı bu camiyi yaptıran adam. O
benim seni buradan çıkarmam için bekliyor dedi.
Hacıya döndüm, siz
mi çıkmamı, burada yatmama izin vermiyorsunuz deyince, evet dedi. Çıktım hava çok soğuktu, eksi kaçlardaydı
bilmiyorum havanın soğukluğunu, dışarıda yattım sabah kalkınca ayaklarımın
dizlerimden aşağısı yok gibiydi yokladım ikisi de yerindeydi.
Ağlamamak için
kendimi zor tuttum. Sen burada bekler misin biraz, gelen müşterilerle ilgilen
lütfen, satış fiyatları üzerinde her ürünün, satış yapabilirsin dedim. Eve
gittim hazır olan yemeğimden bir tabak koydum. Bir soğan, bir domates, bir
ekmek doğradım tepsinin içine, yan masaya servis ettim. Ben biraz daha
çalışayım siz yemek yerken, boya kurumasın izin verirseniz dedim. Sırtımı
döndüm yemeğini rahat yesin diye, boyama işine devam ettim.
Baktım ne getirdiysem
bitirmiş. Yetmedi mi acaba diye düşündüm sordum
-
Yetmediyse daha getireyim mi?
-
Hayır abi artmasın, sebil olmasın, israf olmasın
diye zorla yedim, artırmadım ben onları. Allah razı olsun.
-
Afiyet olsun kardeşim. Birer kahve içelim şimdi
ve birazda konuşalım mı?
-
Olur, abi soracakların var değil mi?
-
Hayır, bir hikaye anlatacağım. Tolstoy’un
kitabından bir can alma meleği Azrail’in hikayesini. Merak etti, anlattım.
Anlattığım hikayede Tolstoy’la Can alma meleğinin ilk karşılaşmalarında
birbirlerinden korkmaları vardı. Ben senden sende benden korkabiliriz ama
yaradan izin vermezse ne sen bana, nede ben sana, hiçbir kötülük yapamayız. Kal
benimle, size yatacak yer, iş ve maaş vereyim. Benim kardeşim ol, yoldaşım ol.
-
Yok abi, ben gideyim. Bu güne kadar, çalıştığım
yerlerin Yüzde sekseni bana yatacak yer verdim karnını doyurdum diye maaş
ödemediler.
-
Ben onlar gibi değilim, isterseniz deneyelim.
Allah seni bana sınav olarak göndermiştir belki.
-
Ben artık
sınavlara da inanmaz oldum abi. Fakirler hem bu dünyada eziyet çekiyor hem
de öbür dünyada çekiyorlar. Zenginler hem bu dünyada rahatlar hem de öbür
dünyada.
-
Yapma bilmiyoruz öbür tarafı. Gel sıfırdan bir
daha başlayalım.
-
Abi ben
hiç artıdan başlamadım ki. Hep sıfırdaydım yine sıfırdayım, izin ver gideyim.
-
Teklif var ısrar etmeyeceğim kardeşim vardır bir
bildiğiniz. Şunu al, Allah yardımcınız osun.
-
Almam abi, benim hiç param olmadı. İhtiyacım da
yok. Hem de bu verdiğin para çok.
-
Olsun helal olsun kardeşim. Seni bu duruma
düşürenler utansın. Allah yolunu bahtını açık etsin.
Bu
karşılaşma, benim bütün dengelerimi Allak bullak etti. Hiçbir yorum eklemeden
dün başımdan geçen bir olaydı bu.
Saygılarımla. Mehmet
Kızılaslan 2021-09-23
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder